10. asrın ilk yarısında Oğuzlar Seyhun bozkırları ile, o civardaki Karacuk (Farab) ve Sayram (isticab) şehirleri havalisinde görünmekte idiler. İslam coğrafyacılarına (Al-Balhi, İstahri, İbn Havkal) ve Hududü’l-Alem’e göre Oğuzlar’ın sahası batıda Hazar denizine (bu denizin doğusundaki yarım ada bu sebeple Türkçe Mankışlak adını almıştır), güneyde Gürgenç şehri ile, bunun kuzey-batısındaki Cit kasabasına ve Baratekin’in kasabasına (Aral gölünün güneyinde), Maveraünnehir’de Buhara’nın kuzeyine, Karacuk dağlarının eteğindeki Sabran şehrine kadar yayılmıştı ve Karacuk dağlarından Hazar’a uzanan yarı çöle “Oğuz bozkırı” (Mafazü’l-Guziya) denilmekte idi.