(1628-1658)
Şah Cihan'ın tahta çıkabilmesi için önce taht kavgasına düşen kardeşlerini yenmesi gerekmişti. Mücadeleyi kazandıktan sonra imparatorluğun parçalanmasını ve bundan sonraki taht kavgalarını önlemek için kendi soyundan olan erkekleri öldürttü. Bu arada Afgan emirlerinin ayaklanmalarını bastırdı. Devletabad, Gölkanda, Micapur ve Tibet'i aldı. Avrupalılar onun zamanında Hindistan'la ilişkilerini daha da arttırdılar.
Şah Cihan'ın dört oğlu vardı. Onları idareci olarak yetişmeleri ve tahta hazırlanmaları için değişik bölgelere emir yaptı. Fakat 1658'de Şah Cihan ağır şekilde hastalanınca daha ölmeden çocukları arasında taht kavgası başladı. Bunlardan Evrengzib ( Alemgir) 1658'de babasını, az sonra da kardeşi Murad'ı tutuklattı ve I. Alemgir adı ile tahta çıktı.
Şah Cihan zamanında imparatorluk siyaset, sanat ve mimarlıkta en parlak çağını yaşadı. Safevîlere karşı işbirliği yapmak için Osmanlı Padişahı IV. Mehmed'e elçi gönderildi ise de bu işbirliği yapılamadı. Fakat İstanbul'dan gönderilen mimarlar dünyanın en güzel, en muhteşem türbesi olan Taç-Mahal'i yaptılar. Mimarbaşı Osmanlı mimarlarından Mehmed İsa Efendi idi.Şah Cihan bu türbeyi çok sevdiği ve doğum yaparken ölen eşi Banü Begüm (Mümtaz Mahal) için yaptırmıştır. Kendisi de orada yatıyor.